مهدی کروبی

مهدی کروبی به عنوان عضو هیئت امنای اموال در اختیار ولی فقیه و از بنیانگذاران ستاد اجرایی فرمان امام در مصادره و فروش اموال اقلیتهای مذهبی به ویژه بهاییان و مخالفان سیاسی جمهوری اسلامی طی فرایندی غیرقانونی و ناعادلانه مسئولیت داشته است.

در تاریخ 6 اردیبهشت 1368 روح الله خمینی در نامه ای مهدی کروبی را به همراه یوسف صانعی و حبیب الله عسگر اولادی به عنوان امنای خود در خصوص اجرای اصل 49 قانون اساسی و مسئول وصول و اداره اموال در اختیار ولی فقیه از جمله اموال مصادره شده از اقلیت های مذهبی و قومی و مخالفان سیاسی منصوب کرد.

کروبی در نامه ای مشترک به خمینی در تاریخ 19 اردیبهشت 1368، از او می خواهد تا با حسینعلی نیری را به عنوان حاکم شرع برای رسیدگی به پرونده های مربوط به اصل 49 به ویژه اموال مصادره ای منصوب کند و اجازه دهد تا رسیدگی به این پرونده ها بدون طی روندهای قانونی و روند عادلانه دادرسی رسیدگی شود. او در این نامه می نویسد:

" استدعا می‌شود در صورت صوابدید جهت پیشرفت امور و ضایع نشدن حق فقرا و مستمندان به مسئولین قضایی مربوطه دستور فرمایید تا بدین پرونده‌ها خارج از ضوابط دست و پاگیر حاکم بر دادگاهها طبق موازین شرع انور رسیدگی شود".

کروبی همچنین در مصادره اموال همسر و فرزندان حسین وحدت حق شهروند بهایی که به جرم عقاید مذهبی اش در تاریخ 9 اسفند 1360 اعدام شد مسئولیت دارد.

بر اساس رای  صادره از سوی شعبه سوم دادسرای انقلاب اسلامی تهران – اوین در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۳۷۰، دادگاه با استناد به فرمان مورخ ۱۶ شهریور ۱۳۶۸ علی خامنه ای، در پرونده مربوط به اموال وحید، شهاب و روحیه  وحدت حق، فرزندان حسین وحدت حق این شهروندان را "پیرو فرقه ضاله بهائیت" و اموال آنان را "فاقد احترام" اعلام کرده رای به مصادره کلیه دارایی های این خانواده می دهد. در این سند همچنین آمده است: اموال استردادی در اختیار نمایندگان محترم ولی فقیه حضرات آقایان حجت‌الاسلام و المسلمین حاج شیخ مهدی کروبی و حاج شیخ حسن صائمی [منظور یوسف صانعی است] قرار میگیرد.

ستاد اجرایی فرمان امام: مصادره اموال شهروندان ایران توسط ستاد اجرایی، گزارش تحقیقی سازمان عدالت برای ایران، 1400

حکم تعیین نمایندگان اموال در اختیار ولی فقیه، صحیفه روح الله خمینی، جلد 21، ص 365

تصویر حکم دادگاه مورخه 28 اردیبهشت 1370، پرونده کلاسه ۵۲۴ / ۶۱ / م / ۲۲۶۳۴

نامه به رئیس دیوان عالی کشور، صحیفه روح الله خمینی، جلد 21، ص 384